Jacobus 4:8          

Nadert tot God, en Hij zal tot u naderen.
Reinigt uw handen, zondaars, en zuivert uw harten,
gij, die innerlijk verdeeld zijt.    

Luther betitelde deze brief van Jacobus ooit als ‘strooien brief’. Bepaald geen aanbeveling van zijn kant dus! Of zijn zo benoemen van deze brief voortkwam uit het gegeven dat ze, behalve dat ze spreekt over werken, allereerst gericht was aan christenen uit de Joden? We weten namelijk dat Luther zich richting Joden dusdanig ongenuanceerd opstelde, dat hij tenminste schurkte tegen het antisemitisme. Wie evenwel de gehele brief zorgvuldig - dat wil zeggen: bid-dend - doorleest, vanuit het besef dat uiteindelijk Gods Geest de inspiratiebron ervan is, zal tot de erkenning moeten komen dat ze er inhoudelijk allerminst om liegt en juist voor deze tijd een mogelijk niet direct welkom appel doet horen aan het adres van wie zegt christen te zijn. Sterker nog, de duivel zou juist om reden dat de brief zo inhoudelijk direct en actueel is, haar met genoegen als strooien brief afdoen!

We laten ons waarschijnlijk wat graag aanspreken door de beginwoorden van het voor deze week gekozen tekstvers: Nadert tot God, en Hij zal tot u naderen, maar wat als het gaat om de niet mis te verstane kwalificatie van ‘zondaars’ in hetzelfde vers? Vergist Jacobus zich hier niet? Bij heel wat christenen vandaag behoef je met een dergelijke kwalificatie niet meer aan te komen. Wordt het niet tijd dat we een dergelijke gedachtegang als deze van Jacobus DoorBreken? Of raakt hij daar een toch gevoelige snaar?

De brief van Jacobus ademt het Joodse geloofsdenken. Ook het gekozen tekst-vers. De beginwoorden verwijzen naar de priesterdienst waarbij de priester tot God nadert en er verwacht wordt dat God tot hem zal naderen - denken we hier even aan Zacharias en zijn dienst in de tempel (Luc. 1:8 e.v.). En wanneer Jacobus vervolgens in ons tekstvers spreekt over het reinigen van de handen  en het zuiveren van de harten, dan raakt dit bijvoorbeeld het gebed van David in Psalm 51. En als iemand van het zondaar zijn doordrongen was, dan was het wel deze man ‘naar Gods hart’, David - lezen we wat dit aangaat alleen maar eens Psalm 32, de Psalm die niet voor niets een ‘leerdicht’ heet.

Het spreken door Jacobus over ‘het reinigen van handen en zuiveren van harten’, raakt onze handel en wandel, terwijl hij dan doelt op een geestelijk en moreel reinigen en zuiveren. Is deze oproep, juist in onze tijd waarin de christelijke ethiek al meer vaarwel wordt gezegd, overbodig? Hoe treffend is juist hier zijn toelichting op de kwalificatie ‘zondaars’: ‘gij, die innerlijk verdeeld zijt’. Is ‘innerlijke verdeeldheid’ (vergelijk ook Jac. 1:8!) niet juist hét kenmerk van het zondaar zijn? Kortom, is bij wie zegt, verkondigt, zingt en getuigt geen zondaar meer te zijn het Licht ooit echt doorgebroken? Gods Geest overtuigt, laten we Hem niet monddood maken. Geven we gehoor aan de oproep van Jacobus!

Gebed
Geest van God wil ons overtuigen van wat en wie we zijn in het aangezicht van God de Vader, juist ook dan, als we gebogen hebben bij het kruis. Hoe waar is het wat Paulus van zichzelf getuigde dat als hij het goede wilde doen het kwade zich liet gelden. Wij zijn mensen van gelijke bewegingen als hij en Jacobus. Ook in ons leven worden we geconfronteerd met een verdeeld innerlijk. Maar dank U Vader dat Uw genade nooit aflatend is als onze weg omhoog gemarkeerd wordt door het kruis – niet mijn IK, maar Christus leeft in mij. Bewaar ons in U Here Jezus Christus als wij er dagelijks voor kiezen om in U te zijn en te blijven. Uit genade, amen.